In 2013 woonde ik in een huurhuis met een lange, smalle tuin. Daar begon ik met moestuinieren. Voor korte duur, want wortelvlieg, schaduw en een zandbodem zorgden voor weinig oogst. Maar het was wel het moment waarop ik begon te leren. Over bodem, planten en wat een plek in de tuin nodig heeft.
In 2015 kochten we ons eerste huis en ontwierp ik mijn eigen tuin. Ik vond het leuk om die steeds verder te ontwikkelen. Nieuwe planten proberen, combinaties maken, kijken wat werkt en wat niet.
Het ontwerpen en aanleggen ging me goed af. Zo goed dat ik steeds vaker vragen kreeg om even mee te kijken:
Hoe krijgen we dit hoekje mooi?
Wat zou jij hier aan het water doen?
Welke planten passen hier?
Hoe krijg ik ook zo’n mooie border?
Ik merkte dat ik daar enorm veel energie van kreeg. Het spelen met ontwerpen in mijn hoofd. Het uittekenen. De puzzel leggen totdat alles klopt.
Gaandeweg begon ik beter te begrijpen hoe een tuin werkt, door te kijken naar hoogte, structuur en gelaagdheid.
Vaste planten zorgen voor samenhang en rust. Daaromheen ontstaat ruimte voor soorten die de tuin laten bewegen: eenjarige en tweejarige planten, bollen en soorten die zich uitzaaien. Ook ontdekte ik hoe (ook uitheemse) structuurplanten, inheemse soorten, kruiden, natuurlijke materialen en water samen een natuurlijke tuin vormen waarin biodiversiteit de ruimte krijgt.
In 2023 verhuisde ik opnieuw, naar een huis met een flinke tuin. Met zon, water, schaduw en klei. Voor een tuinliefhebber eigenlijk een zegen. Een plek om verder te experimenteren, te leren en te ontwerpen.
In deze tuin werk ik met de principes die later WilderGroen zijn geworden. Een bosrandje met boomstammen en gesnoeide takken, een beekloopje en kikkerpoel, een zonnige zandheuvel, een kleine fruittuin, gras waarin in het voorjaar eerst de madeliefjes verschijnen en een oever met natuurlijke beplanting en knotwilgen.
Geen strakke tuin, maar een tuin met verschillende plekken, waar planten, dieren en seizoenen zich kunnen ontwikkelen.
Daar ontstond ook het idee achter WilderGroen: een tuin mag wat wilder zijn. Met meer groen en meer ruimte voor natuur.
<Tekst gaat verder onder de foto>
Een levende tuin ontstaat niet vanzelf. Het vraagt aandacht en betrokkenheid.
Zaaien, voorzaaien, snoeien, soms ingrijpen en soms juist iets laten gebeuren. Werken met eenjarige en tweejarige planten, bollen en soorten die zich uitzaaien en open plekken op natuurlijke wijze opvullen. Juist die dynamiek zorgt ervoor dat een tuin zich blijft ontwikkelen en elk seizoen iets nieuws laat zien.
Een natuurlijke tuin is niet onderhoudsvrij, maar het onderhoud voelt anders. Je werkt met de tuin mee, in plaats van ertegenin.
Veel van wat ik ontwerp, komt voort uit wat ik zelf in mijn eigen tuin heb geleerd en nog steeds leer.
In het dagelijks leven werk ik bij de overheid als communicatiestrateeg. Maar mijn hart ligt ook bij tuinen. Met WilderGroen geef ik daar invulling aan. Ik ontwerp natuurlijke tuinen waarin planten, dieren en mensen hun plek vinden.
Wil je ook zo’n tuin? Neem gerust contact op. Ik denk graag met je mee.
Marijn van Zanten
Tuinontwerper | WilderGroen
